[Review] Kimi ga Iru nara Sekai no Hate demo
posted on 01 Mar 2010 14:34 by still-doll in DramaCD[Review] Kimi ga Iru nara Sekai no Hate demo
きみがいるなら世界の果てでも
(With you, I can live anywhere around the world.)
Author: Eda Yuuri
Illustrator: Enjin Yamimaru
Publisher: Libre Cue Egg Label CEL-032
Released: 24/02/2010
Original price: 5,250円
มี 2 Disc
-แผ่นแรกรวมแล้ว 70นาที 43 วิฯ
-แผ่นที่2จะ 71นาที 46วิฯ
-มี cast free talk นาน2นาที 41วิฯ
คู่พระนาง...
Konishi
Katsuyuki X Fukuyama Jun
หุหุหุ+ 
Cast: (โฮกมาก


)
- พระเอก
โชวจิ ทัตสึฮิโกะ : Konishi Katsuyuki
- นายเอก
นิกิ เรียว (อ.รูโกะ) : Fukuyama Jun
- มือที่สาม
(รุ่นพี่สมัยเรียนของนายเอก) ท่าน อมารีย์...เอ๊ยย อามาริ คิอิจิ : Miki
Shinichirou มิกิซามะๆๆๆ
- นักเขียนการ์ตูนผู้หญิงเพื่อนนายเอก
ชีนะ ริสึ : Yoshino Hiroyuki ยจจิ๊นนนน
- นักเขียนนิยายอีกคน ทาจิบานะ แคนดี้ (ชื่ออารั๊ยมันจาคิขุปานนี้)
: Tachibana Shinnosuke ทาจิบานะ พากษ์เป็น ทาจิบานะ ค่ะ 55
- นักเขียนการ์ตูน
คุโรดะ ซุยโชว : Kuroda Takaya โฮกกก ท่านคุโรด๊ะ... 
คุโรดะ พากษ์เป็นคุโรดะ ค่ะ
ตกลงว่าเคสคราวนี้มันเลือกจากชื่อเลยใช่มั้ยเนี่ย?
- ผู้ดูแลต้นฉบับส่วนตัวของคุโรดะ
โนเซกาว่า ไอ : Hiragawa Daisuke คนพากษ์ฮิมิ/Ze
ซึ่งดิฉันคลั่งมากค่ะ 
*ในเรื่องเหมือนคุโรดะ
กับ โนเซกาวะ ไอ จะมี something อะไรกันบางอย่างด้วยค่ะ
แปลว่าคนเขียนอาจทำเป็นคู่2ในซีรีย์นี้ หรือไม่ก็เป็นพระ-นางในเรื่องอื่น
หรือป่าว??)



!!!สปอยสุดๆๆๆค่ะ

ในภาค2นี้ ฉากแรกจะเริ่มต้นด้วยตอนที่โชวจิอาบน้ำให้นิกิค่ะ แล้วก็เลยมีอะไรกัน (เสียงโคนิตันทำเอาคนฟังเลือดสาดเกือบดับอนาจคาคอมฯค่ะ


) แต่ระหว่างนั้นก็เกิดอุบัติเหตุ(ณ.ระหว่างที่ทำอย่างว่าในห้องน้ำเลยค่ะ
) ทำให้โชวจิคอเคล็ด(?) หรือเกิดปัญหาอะไรซักกะอย่างกะคอพี่นั่นแหละ ต้องขอบอกไว้ล่วงหน้าค่ะว่าในภาค2นี้คุณพระเอกโชวจิของเรานั้น เจ็บตัวเป็นว่าเล่นเลยค่ะ มีแขนหัก บ้านไฟไหม้ เป็นไข้ ฯลฯ น่าสงสารสุดๆเลยค่ะ 555+
แต่ถึงอย่างนั้นโชวจิก็อาศัยอยู่กับนิกิอย่างมีความสุข อินเลิฟกันสุดๆ
มีวันหนึ่งโชวจิดูอัลบั้มเรียนจบของนิกิสมัยม.ปลาย เห็นรูปของนิกิถ่ายคู่กับชายคนนึงที่เค้าไม่รู้จัก...ดูจากเครื่องแบบที่สวมในรูปแล้วคงเป็นนักเรียน รร.เดียวกัน ชายคนนั้นดูสนิทสนมกับนิกิจนน่าแปลก ท่าทีโอบไหล่ในรูปดูเหมือนการโอบกอดนิกิมากกว่า และที่ยิ่งกว่านั้นคือ นิกิในรูปนั้นดู...สะอาดมาก...(พระเอกที่สงสัยนายเอกเพราะเหตุผลบ้าๆแบบนี้พึ่งเคยเจอค่ะ เหอๆ
) ทำไมถึงผมเผ้าสะอาดสะอ้าน? ทำไมติดกระดุมเสื้อถูกต้องเรียบร้อย? ทำไม๊..?? หรือว่าไอ้ผู้ชายในรูปนั่นมันเป็นคนทำให้ฟร่ะ??
(พี่แกตัดบทเลยว่านิกิไม่มีทางทำเองแน่อ่ะค่ะ) นี่คือความสับสนในใจของโชวจิ แต่ไม่ช้ามันก็หายไป เมื่อโชวจิถามเรื่องสมัยเรียนม.ปลายกับนิกิตรงๆ(พระเอกเรื่องนี้มีเหตุผลค่ะ ไม่บ้าโกรธไปเรื่อยก่อนจะถาม
) และดูเหมือนว่านิกิจะจำอะไรไม่ค่อยได้ แถมบอกว่าสมัยม.ปลายไม่มีเรื่องอะไรสนุกเท่าไหร่หรอก กับเพื่อนๆที่สนิทๆก็ลืมไปหมดแล้ว ไม่มีอะไรเป็นพิเศษเลย ทำให้โชวจิหายสงสัยเรื่องชายปริศนาในรูปว่านิกิคงลืมไปแล้วและคงไม่มีอะไรพิเศษเกินเลยไปอย่างที่เขากังวลใจไปแน่
ต่อมา นิกิได้มีโอกาสพูดคุยกันเพื่อนร่วมอาชีพเขียนการ์ตูนเหมือนกันอย่างชีนะ ริสึ และถูกเตือนเรื่อง การที่ทุกวันนี้นิกิพึ่งพาและรบกวนโชวจิมากเกินไป ซักวันนึงอีกฝ่ายอาจจะเบื่อเขาแล้วก็ทิ้งไปก็ได้ นิกิเครียดกับเรื่องนี้มาก ยิ่งโชวจิหมู่นี้งานยุ่งเพราะพี่ชายเรียกไปช่วยกิจการที่บ้าน ทำให้เขามีเวลาดูแลนิกิน้อยลง นิกิจึงเกิดรู้สึกอยากทำอะไรต่อมิอะไรเพื่อโชวจิขึ้นมา แต่ส่วนใหญ่จะเป็นการเพิ่มปัญหาเสียมากกว่า
นิกิพยายามจะลองทำความสะอาดบ้านเองโดยไม่พึ่งโชวจิ แต่สิ่งที่เขาทำได้ก็แค่เอาของที่รกๆกองๆในห้องยัดใส่เข้าไปในตู้เสื้อผ้าหรือตู้ต่างๆในบ้านแทนแบบส่งๆ ซึ่งโชวจิก็ต้องมาคอยตามเก็บตามเช็ดกลายเป็นงานยุ่งขึ้นคูณสอง
แถมบางครั้งเขาก็ได้รับบาดเจ็บจากการ “เก็บกวาด” ของนิกิอีกด้วย แต่ถึงอย่างนั้นโชวจิก็ไม่ได้รู้สึกโกรธโมโหหรือรำครานอะไรนิกิเลย
ต่อมา โชวจิโหมดูแลนิกิเยอะเกินจนตัวเองเป็นไข้หวัด แล้วยังต้องไปทำงานช่วยพี่ชาย โชวจิก็คุยกับพี่ชายเรื่องของนิกิ ว่าตอนนี้เขาทำงานเป็นผู้ดูแล/Manager (ของนักเขียนการ์ตูน) ให้กับนิกิ ซึ่งไม่ใช่เรื่องจริง...ขืนบอกว่าเป็นคนรักกันคงมีหวังเรื่องยาวล่ะคร่ะ พี่ชายก็แอบไม่เห็นด้วยแบบว่าเสียดายความสามารถของโชวจิอ่ะค่ะที่ต้องมาทำงานเป็นแค่ผู้ดูแลนักเขียน ก็ตามประสาพี่ชายที่ดีอ่ะเนอะ ส่วนงานที่โชวจิมาช่วยพี่ชายนั้นจะเป็นงานที่คล้ายๆกับ...เอ่อ คงเกี่ยวข้องกับภาพวาดศิลปะ พวกภาพเชียน กับแกลลอรี่ อ่ะค่ะ (ขอโทษด้วยนะค่ะที่ไร้ความสามารถ คือแปลได้อะไรปามาณนี้อ่ะค่ะ
) และบังเอิญได้ร่วมงานกับเจ้าของแกลลอรี่ อามาริ อินเตอร์เนชั่นเนล อย่าง อามาริ คิอิจิ
ทีแรกโชวจิได้เจอกับอามาริที่แกลลอรี่อาโอยามะโดยมีพี่ชายเป็นคนแนะนำให้รู้จัก โชวจิทันทีที่เห็นหน้าผู้ชายดูภูมิฐานอย่างอามาริแล้วก็นึกคุ้นๆว่าเคยเห็นหน้าที่ไหน แต่ก็นึกไม่ออกจนกระทั่งนิกิที่จู่ๆก็ปรากฏตัวที่แกลลอรี่(มารอรับโชวจิกลับบ้านโดยไม่ได้บอกเจ้าตัวก่อนด้วยค่ะ น่ารักจริงๆ พยายามเอาใจสามีอย่างแรง
) โชวจิที่เห็นนิกิท่าทางเอ๋อๆเซ่อๆเข้ามาในแกลลอรีก็กำลังจะเอ่ยเรียกชื่อ แต่กลับโดนอามาริชิงเรียกตัดหน้า “นิกิคุง” แถมทักทายอย่างสนิทสนมเหมือนรู้จักนิกิเป็นอย่างดี “อา...จำฉันไม่ได้สินะ...สมเป็นเธอจริงๆเลย...” อามาริแสดงท่าทีเอ็นดูนิกิแบบเกินหน้าเกินตาแถมถึงเนื้อถึงตัวมาก “นี่ ล้างซอกหูบ้างหรือเปล่า ตรงแถวนั้นเธอชอบลืมล้างบ่อยๆนะ?” ถามนู่นนี่แบบสนิทสนมเกินไปจนทำเอาโชวจิหึงขึ้นหน้า และพระเอกของเราก็นึกออกทันที(ฉลาดค่ะ) ว่าท่านอามาริตรงหน้าเขานี่แหละคือคนที่อยู่ในรูปถ่ายสมัยเรียนม.ปลายของนิกิ
ไอ่ผู้ชายแปลกหน้าที่เขาเคยหึงมารอบนึงแล้ว...และที่ฮาสุดๆคือ ท่านโชวจินึกเรื่องนี้ออกได้ก่อนที่นิกิจะนึกจำพี่อามาริแกได้ซะอีกนะค่ะ เมื่อนิกิจำอีกฝ่ายได้ว่าเป็นรุ่นพี่สมัยเรียนม.ปลายที่คอยตามดูแลเอาใจใส่เขาในทุกๆเรื่อง(คล้ายๆกับที่โชวจิทำในตอนนี้เลยค่ะ) นิกิก็เรียกอีกฝ่ายออกมาว่า “รุ่นพี่” ทันทีนั้นเอง...พี่อามาริก็เข้าสวมกอดนิกิเลยค่ะ โชวจิก็หึงได้อีก เลยเข้าไปแยกแฟนตัวเองออกมาแบบสุภาพๆ แต่ก็ตั้งแง่กับอามาริเอาไว้ในใจเป็นที่เรียบร้อย แล้วก็ขอตัวกลับอย่างเร็วเลยค่ะ ขี้หวงจริงๆแต่เท่สุดๆเลยค๊า... >W< ตอนที่โบกแท็กซี่กลับบ้านกับนิกิ พี่แกก็สอบสวนนิกิใหญ่เลยค่ะ ว่าไอ่รุ่นพี่อามาริที่ว่าเนี่ยสนิทกันแค่ไหน แต่ดูเหมือนนิกิจะจำอีกฝ่ายไม่ค่อยได้เท่าไหร่ แบบว่าไม่ได้ให้ความสำคัญเลย “อ้อ เค้าชื่ออามาริหรอกเหรอ...ปกติเรียกแต่รุ่นพี่ๆ” อย่างน้อยโชวจิก็วางใจไปเปราะนึง เพราะถ้าอีกฝ่ายเป็นคนสำคัญจริงอย่างน้อยๆนิกิก็น่าจะจำชื่ออีกฝ่ายได้บ้าง นิกิก็เล่าว่าสมัยเรียนรุ่นพี่ทำอะไรเพื่อเขาบ้าง ซึ่งมันก็มีทั้งการซื้อข้าวให้กินทุกวัน พาไปดูหนังแต่ก็อ้างว่าไม่ชอบดูหนังคนเดียวเลยหิ้วนิกิไปด้วย บางครั้งก็มาโรงเรียนแต่เช้าเพื่อตัดผมกับสระผมให้นิกิ (เลยเป็นที่มาของความสะอาดที่น่าสงสัยในสมัยนั้นของนิกินั่นแหละค่ะ
) นิกิก็แค่คิดว่าอามาริเป็นรุ่นพี่ที่แปลกๆ แต่ในความเห็นของโชวจิที่พอได้ฟังเรื่องราวแล้ว เขาก็ได้ตัดสินให้อามาริเป็นบุคคลอันตรายสำหรับชีวิตรักของเขากับนิกิไปในทันที คือแค่ฟังก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายจงใจจีบแฟนตรูอ๊ะ อารัยแบบนั้น...
เหมือนความโชคร้ายจะมีจริง วันนึงที่โชวจิไม่อยู่บ้าน (ออกไปทำไรซักอย่าง คงไม่พ้นเรื่องบ.ของพี่ชายแหละค่ะ) เหลือนิกิคนเดียว นิกิเลยเริ่มพยายามทำข้าวราดแกงกระหรี่เพื่อเอาใจโชวจิ
แต่ทว่าเกิดพลาดทำบ้านไฟไหม้น่ะค่ะ
แถมโชวจิที่บุกเข้าไปช่วยก็ดันได้รับบาดเจ็บแขนหักอีกด้วย
โชวจิหมดสติไปเลยค่ะ จนต้องพาส่งโรงพยาบาล ระหว่างที่โชวจินอนอยู่ไม่ฟื้น นิกิก็นึกโทษตัวเองว่าตัวเองเป็นภาระ สร้างแต่ความลำบากให้โชวจิ คราวนี้โชวจิก็ต้องมาบาดเจ็บสาหัสที่แขนก็เพราะตัวเขา
นิกิร้องไห้ไม่หยุด โทษตัวเองซ้ำไปมาอ่ะค่ะ พูดแต่ขอโทษๆ น่าสงสารมากเลย
แล้วก็ยิ่งน่าสงสารยิ่งขึ้นเมื่อนิกิได้เจอกับพี่ชายของโชวจิ ที่หวังดีแบบไม่ดูตาม้าตาเรือมาขอร้องนิกิเรื่องที่ไม่อยากให้โชวจิที่เป็นคนมีความสามารถสูงต้องมาทำงานเป็นแค่ manager นักเขียนการ์ตูนคอยตามดูแลนิกิ ยังไงก็อยากให้นิกิเลิกเรื่องนี้เพื่อเห็นแก่อนาคตของโชวจิ และแน่นอนนายเอกของเราก็ไปเชื่อคำของคุณพี่ชายจนได้ค่ะ
เฮ้ออ...นิกิรู้สึกเศร้าและสับสน เขาไม่อยากทำให้โชวจิลำบากอีกแล้ว เลยคิดว่าจะหายไปจากชีวิตของโชวจิให้ได้ นิกิเดินคิดไปพลางเดินโซซัดโซเซไปตามถนนท่ามกลางสายฝน (Pattern หนังไทยมากค่ะ
) ระหว่างที่สมองของเขาเริ่มว่างเปล่า อามาริก็เข้ามาช่วยไว้แล้วพาไปอยู่ด้วยกันที่บ้านเลยค่ะ นายเอกเราก็สิ้นคิดบ้าจี้ตามเขาไปซะงั้นค่ะ คือนิกิคงไม่อยากกลับบ้านอ่ะค่ะ ไม่อยากสร้างความลำบากให้โชวจิเลยตั้งใจจะหายไปเลย โดยการใช้ชีวิตอยู่กับรุ่นพี่ ทั้งนี้...นิกิแลกด้วยร่างกายนะค่ะ
(ฮือออ นิกิของฉ้านนนนน ไหงเป็นซะขนาดนี้ค๊า
)
ด้านโชวจิที่พอได้สติขึ้นมาก็ไม่เห็นนิกิ ก็ถามหาทันที โชวจิเข้าใจสถานการณ์ว่านิกิคงรู้สึกแย่มากแค่ไหน คงคิดว่าตัวเองเป็นภาระให้เขาแน่ๆ ยิ่งทำให้เขาต้องบาดเจ็บเข้าโรงพยาบาลนี่คงทำให้นิกิช็อคมาก ก็ว่าหมู่นี้นิกิลุกขึ้นมาทำนู่นทำนี่เพื่อเขาเพราะคงนึกกลัวว่าจะเป็นภาระ ปานนี้นิกิจะรู้สึกยังไงกันนะ? โชวจิตั้งใจว่าจะบอกนิกิว่าไม่ต้องคิดมาก แต่....ไม่ทันที่โชวจิจะได้ปรับความเข้าใจ เมื่อเขาออกจากโรงพยาบาลแล้วกลับบ้านไปหา...ก็พบว่านิกินั้นไม่อยู่ที่บ้านเสียแล้ว
โชวจิยังคงต้องไปทำงานให้กับไอ่คุณพี่ชายของเขา...ทั้งๆที่เขายังตามหาคนรักของตัวเองไม่เจอเลยด้วยซ้ำ ในใจก็นึกเป็นห่วง แต่เป็นคนมีความรับผิดชอบสูงเลยไปทำงาน แล้วก็ได้คุยกับพี่ชาย ถึงได้รู้ความจริงเรื่องความปากพล่อยของไอ่คุณพี่อันเป็นอีกสาเหตุที่ทำให้นิกิหนีไปจากเขาแน่ๆ โชวจิคาดเดาความคิดของนิกิได้ถูกเผง ว่านิกิต้องคิดจะหนีไปจากชีวิตเขาเพื่อไม่เป็นภาระกับเขาแน่ๆ (ฉลาดค่ะ พระเอกเรื่องนี้ ไม่ต้องให้คนอ่านคอยลุ้นว่าเมื่อไหร่จะเข้าใจความคิดนายเอกซะที
) โชวจิที่สงสัยว่านิกิไปอยู่ไหนก็ได้รู้คำตอบเลยค่ะ เมื่อคุณพี่อามาริ มือที่สามหน้าตาดี(เติมให้ด้วยความหลงส่วนตัวค่ะ ท่านมิกิ๊ๆๆ
) ปรากฏตัวที่ทำงานของพี่ชายโชวจิ อามาริไม่ได้มาติดต่อธุระกับพี่แต่มีธุระจะคุยกับโชวจิสองคน อามาริบอกโชวจิว่านิกิอยู่ที่บ้านของเขา ฉากนี้เป็นหนึ่งฉากประทับใจดิฉันมากเลยค่ะ(จะอยู่ใน Trackที่6 Disc1 ตอนท้ายๆค่ะ
) โคนิตันกับพี่มิกิสุดยอดทั้งคู่ มีปะทะคารมกันมันส์มากค่ะ... คร่าวๆนะค่ะ ประมาณว่า
อามาริ – “เค้าอยู่ที่บ้านผมนะครับ”
โชวจิ – “อยู่ที่บ้านของคุณงั้นเหรอครับ....?”
อามาริ – “ใช่ครับ เก็บได้ที่ข้างถนนน่ะครับ เมื่อ5วันก่อนละมั้ง ฝนตกหนักมากวันนั้น ตัวเปียกหมดเลย
”
โชวจิ – “นิกิไม่ใช่แมวนะครับ
” (เคืองงงง
)
อามาริก็หัวเราะ ออกแนวว่าจงใจพูดให้นิกิดูเหมือนแมวที่เขาเก็บไปเลี้ยงนะค่ะ กวนประสาทพระเอกได้ถึงกึ๋นมั่กส์
แล้วก็ยิ่งสะใจ(คนฟัง)เข้าไปอีกเมื่อพี่อามาริแกพูดต่อ(ด้วยเสียงหล่อๆกวนๆของท่านมิกิ) ว่า
อามาริ – “...ที่บอกว่าเก็บได้นะ ล้อเล่น (จงใจพากลับเลยต่างหาก)....” แล้วพี่แกก็กวนประสาทต่ออีกเล็กน้อย
โชวจิก็ยืนยันว่าจะไปรับกลับบ้าน อามาริก็เลยถามว่า ทำไมล่ะ? ไม่ได้เป็นผู้ปกครองซะหน่อย (กวนได้อีก
) แต่พระเอกของเราก็ตอกกลับอย่างเท่ว่า... “ครับ ไม่ได้เป็นผู้ปกครอง.........แต่เป็นคนรักน่ะครับ” อะกรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดส์ 





โชวจิซามะ!!! เท่ได้ใจมั่กส์คร่า
นี่คือกะไม่ปิดบังเลยนะค่ะ หุหุหุ+
โชวจิก็รีบไปที่บ้านของอามาริ เพื่อรับนิกิกลับบ้าน แต่นิกิก็ไม่ยอมกลับ แถมบอกโชวจิว่าตัวเองนอนกับอามาริไปแล้ว ตรงนี้แหละค่ะที่พระเอกผู้สุขุมนุ่มลึก มีเหตุผลและฉลาดมั่กๆมาตลอดเรื่องของเราสติขาด โชวจิช็อคมากจนในหัวว่างเปล่า เขาตบ(หรือชกหว่า?)หน้านิกิอย่างแรง เพราะคำพูดของนิกิที่ว่า *ไม่ต้องเป็นโชวจิก็ได้* มันเหมือนการที่ตัวเขานั้นไม่เป็นที่ต้องการสำหรับนิกิอีกแล้วทำให้โชวจิทนไม่ได้
เนื่องเพราะไม่ใช่คู่พระนาง เลยมีพากษ์ให้ฟังเล็กน้อยเท่านั้น แถมนายเอกเค้าไม่มีอารมณ์ร่วมอะค่ะ เหอะๆ
)
) พอคืนดีกันก็...แน่นอนค่ะ...
ฉาก
...ค่ะ !!! (รอมาตลอดเรื่อง เหอๆ
) ต้องยอมรับว่าจุนจุนกับโคนิตันเนี่ยเข้าขากันอย่างที่เคยคุยเอาไว้จริงๆ
จุนจุนเซ็กซี่ขึ้นอีกแย้วค๊า
ชอบฉากที่โชวจิลงโทษนิกิที่ดันไปยอมให้อามาริแตะต้องโดยการให้นิกิ
XXXXX โดยที่ไม่
XXXXX ค่ะ (เซ็นเซอร์ซะ...แล้วจะรุเรื่องกันมั้ย??
)ลองไปฟังดูนะค่ะ แนะนำมากๆค่ะ ไม่มีผิดหวัง ไม่งั้นคนเขียนรีวิวไม่บ้าเลือดขนาดพิมพ์เนื้อเรื่องยาวยืดงี้หรอกค๊ะ 555+

สุดท้าย...-โคนิตันในบทโชวจิ......หล่อ เริ่ด เฟอร์เฟ็ค เท่ห์ เซ็กซี่ ได้ใจที่สุดในโลกกกก





-จุนจุนในบทนิกิ.....คราวนี้น่ารักขึ้น พูดภาษาคนมากขึ้น (ภาคแรกพูดเหมือนเมาค่ะ
) เซ็กซี่ หวานหยด ขึ้น เสียงสวยมันเป็นงี้นี่เอง

-ท่านมิกิในบทอามาริ.......มือที่สามที่เริ่ดสุดๆๆๆ


เท่กินขาด ชอบเสียงกวนๆของมิกิซามะมั่กๆเรยค๊า


-ทาจิบานะในบททาจิบานะ........หมู่นี้พากษ์เป็นแต่นักเขียนการ์ตูนแฮะ (อีกเรื่องคือ Sekai ichi no hatsukoi ค่ะ) ทาจิบานะเสียงน่ารักมาก ฟังแล้วเอ็นดูค่ะ

-คุโรดะในบทคุโรดะ........เท่อีกคนค่ะ

พี่คุโรดะมีแถมท้ายตรง Cast talk ว่าคราวนี้มาพากษ์แบบไม่มีฉาก
ทำไรกะใครเลย มีพูดคำพูดส่องแววYกับฮิราคาว่า ไดฯ เฉยๆ ดังนั้นครั้งหน้าถ้าได้มาพากษ์อีกก็อยากให้มีบทที่ได้ทำอะไรต่อมิอะไรกับฮิราคาว่าจังด้วย... (แค่พี่พูดงี้หนูก็ได้รับสารอาหาร Y ไปเต็มๆแล้วค่ะ...ขอบคุณค่ะ
)ยังไงก็...อย่าลืมไปฟังแล้วมาเล่าแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันด้วยนะค่ะ

edit @ 2 Mar 2010 02:45:42 by still-doll
รีวิวของภาคแรก อ่านได้ที่นี่ค่ะ......
งานยุ่งโคตร...เวลามานั่งฟังดราม่าก็หดหาย
) แล้ว คนวาดภาพประกอบนั้นยังเป็น อ. เอ็นจิน ยามิมารุ อีกด้วยยยย

) ส่วนโคนิตัน...ว่าไงดีล่ะ? เซ็กซี่ในแบบของเซเมะ...แบบว่าเสียงแหบต่ำ ทุ้ม และเท่ มากๆๆๆๆเลยคร่า....หลงใหลเสียงพี่แกจริงจริ๊งงงง
เรื่องนี้ฉากน้อยก็จริง (ครั้งเดียว ตอนจบของเรื่อง) แต่ก็คุ้มค่านะค่ะ (หัวเราะ) 
)
)
) 